از بـارگـاه قــدسـی و افـلاکـی خــدا            آمد به گـوش اهل سـمـاوات این ندا:

فـرمـوده کـردگار که ای آسـمانـیان!            آمد عزایِ فاطمه «حی علی العـزا»

مویه‌کـنان و ناله‌کـنان جبرئیل گفت:            بر تن کـنید رخت عزا، ای فرشته‌ها

یکماه گفته حضرت حق در تمام عرش            برپـا کـنـند حور و ملک خـیمۀ عـزا

واعـظ نـبی اکـرم و مـداح مـرتضی            چشم زمان ندیده چنین روضه هیچ‌جا

بـال مـلائـکـه شده فـرش حـسـیـنـیـه            خـدام هـیـأت‌انـد شـهـیـدان و اولـیـاء

جاروکـشی نصیب بزرگان دین شده            سـیـنه‌زنـان هـیـأتـشان خـیل انـبـیـاء

شیرخدا چه روضۀ سختی بیان نمود            طفلی برای مادر خود می‌شود عصا

ختم رسل به گـریه فـقـط داد می‌زند            «ای مردمان شهر مدینه! چرا چرا؟»

این رسم هـیأت‌ست که مداح می‌زند            از روضه‌های کوچه گریزی به کربلا